Varkala er allt öðruvísi en aðrir staðir sem við höfum komið til á Indlandi. Svona týpískur sumarfrís-staður, sandur, sól og hvítt fólk í meirihluta…eitthvað sem við höfum ekki séð áður. Það voru nokkrar “vestrænar” fjölskyldur sem er líka mjög óalgeng sjón í þessu stóra landi. Þarna var fólk greynilega komið til þess að slaka á, fara í sólbað og spila skák.

Við gistum á litlu gistiheimili sem ber heitið Baby House sem rekið er af hinum hressa Sham. Hann skírði staðinn Baby House vegna þess að mamma hans hafði gefið honum jörðina og hún hét þessu skemmtilega nafni, Baby. Helga fór á viku yoga námskeið sem haldið var upp á þaki á gistiheimilinu. Það voru því miður engar myndi teknar af herlegheitunum.

Vinir okkar, Tom og Rachel (hver man ekki eftir þeim ), komu til Varkala stuttu seinna og við vorum nágrannar á gistiheimilinu.

Öldurnar við ströndina í Varkala eru víst sterkar og maður fann það um leið og maður steig í þær (nb. að sá sem skrifar hefur eingöngu farið á alvöru strönd 2-3 áður á ævinni og aldrei dýpra en að hnjám)  – Maður fór aðeins út í sjóinn og alltaf þegar maður hélt að allt væri í góðu, þá kom risa stór alda og grípur mann, fleygir manni upp í loftið og dregur mann svo eftir botninum – mjög hressandi

Þegar ég var kominn með leið á því að labba út í sjó, standa eins og kjáni, bíða eftir öldu og láta hana dúndra mér í botninn, þá kenndi hinn veraldrarvani Tom Noel mér Bodysurfing og svo seinna þegar sjórinn var mildari, Bodyboarding.

Body Surfing gengur út á að fara út í sjó í brjóstkassadýpt og bíða eftir stórri öldu – svo þegar hún kemur þá byrjar maður að synda skriðsund á fullu í átt að ströndinni – svo kippir aldan manni með þegar hún er að hvolfast yfir og þá er eins og maður fljúgi eða svífi ofan á öldunni, hátt fyrir ofan fólkið í kring um sig á smá ferð.

Þegar ég var nokkurnveginn búinn að ná Bodysurfing á hreint, þá stakk Tom upp á að við fengjum okkur Bodyboards á leigu, því að sjórinn væri hugsanlega ekki lífshættulegur þann dag. Bodyboarding gengur út á nákvæmlega það sama og Bodysurfing, nema að maður leggst á svona lítið ca 1m langt bretti og beitir svo svipaðri tækni við að bursla áfram þegar aldan kemur – En Hólí sjitt!! Það er alveg rosalegt dæmi. Það er erfiðra að hitta á öldurnar, en þegar maður nær þeim, þá dúndrast maður áfram á ógnarhraða og hendist áfram kannski 50m í hverri öldu. Flýtur áfram eins og fleytt kerling. Geðveikt. Verð að prófa þetta í nauthólsvík.

Maturinn í Varkala er ágætur. Það er mikið af sjávarréttum og maður getur oftast valið sér ferskan fisk, krabba, humar, rækjur eða smokkfisk fyrir utan veitingastaðina og þeir elda síðan það sem maður velur. Þar sem þetta er líka túristaparadís þá er auðvitað auðvelt að fá Espresso, hægt er að surfa á netinu á sumum kaffihúsana osfrv.

Bíður þolinmóð eftir lestinni

Bíður þolinmóður eftir lestinni í aðeins meira töff pósu en Helga

Varkala ströndin er gull falleg. Hún er þekkt fyrir það að þetta er eina klettabeltið í Kerala sem snýr út að arabíska hafinu.

Það hafði hrunið undan gangstéttinni 2 mánuðum áður í mikilli rigningu.

Yndislega hreina og sæta gistiheimilið okkar: Baby House.

Helga sópar og passar að herbergið haldist hreint.

Helga hlær af því að það er svo gaman að skoða bloggið okkar

Svona var eiginlega hver einasti morgun, borða morgunmat með Tom og Rachel

Hvítt te – besta te sem maður fær

Eðlan borðaði með okkur morgunmat – hún hafði samt ekki mikla list, vildi aðallega skoða blaðið.

Plataður út í lífshættulegt áhugamál: Bodyboarding

Sjórinn leit stilltur út þennan dag

Róa róa róa… aldan alveg að grípa

Og svo á þvílíkri siglingu í átt að ströndinni

Þetta eru kellingarnar sem sjá um að halda við ströndinni – tína upp rusl og raka sandinn.

Stórmeistararnir einbeita sér – Þjónarnir eru oft mjög spenntir fyrir því að fá að spila við mann skák. Í Varkala keppti Addi við tæplega 10 þjóna og vann alla nema einn. Þetta er sterkasti skákspilarinn, Zures (eða Sures), þeir tóku 3 leiki og Addi vann 2/3 – mikill sigur fyrir Ísland.

Þetta Monopoly fór í þvílíkt drama á tímabili þegar reglurnar urðu óskýrar, en endaði samt ágætlega

Helga og Rachel völdu sér þennan disk af tíkrisrækjum…nammnamm!

Kokkurinn í eldhúsinu, eitthvað að undirbúa. Spjótin fara ofaní gat á tandoori ofninum. Gatið er samsagt undir “vok-pönnunni”.

Við örkum af stað í smá búðarráb – markmiðið er að finna buxur, sólarvörn, klósettpappír og sitthvað fleira.

Það eru endalaust af svona búðum víðsvegar um Indland. Allar eins en engin eins.

Addi endaði á að láta Mr. Taylor sníða á sig tvær stuttar buxur, handvaldi efni í þær.

Indversku karlmennirnir hittast stundum á ströndinni, spjalla saman og góna á búbbur. Mjög pirrandi en Þykir samt mjög eðlilegt.

Amma store

Gullmoli úr matseðli – sá sem nær að þýða þetta fær verðlaun

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=4uDFHWjtk70]

Við lentum í smá rigningarsudda – ekkert alvarlegt, en alveg grenjandi

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=CZ1BQa7Poj0]

Eitt kvöldið fórum við á ótrúlega tónleika – hljómsveit frá Alleppey sem var að spila á veitingastaðnum Rose Garden. Þeim gekk mjög erfiðlega að stilla gítarinn eins og heyrist á þessu videoi og náðu ekki að fullkomna það því að í miðjum tónleikum ruddist löggulið á fullu inn á staðinn og handtók alla starfsmenn staðarins fyrir að selja áfengi án leyfis. Eftir stóðu allir matargestirnir og hljómsveitin og fylgdust með lögreglunni fara í gegnum alla pappíra og allt á staðnum. Þegar við fórum frá Varkala var managerinn á staðnum víst ennþá í fangelsi…

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=QIUJCjtFLGI]

Strandalíf

Skítakuldi (djók)

Krúttlegar þessar búðir

Við eyddum meirihlutanum af okkar tíma hér á veitingastöðum, baða okkur í sólinni, spila pool (Helga rústaði Adda, 5-3) og svo auðvitað hékk Addi mikið inn á Internetstofunum (enda voru margar blog(g) færslur þessa helgi)

Það eru mikið af krúttlegum villihundum hérn a sem ýmist leika sér stöðugt á ströndinni eða taka því MJÖG rólega á veitingastöðum við lappirnar á miskunarsömum túristum sem oft hafa auka bita til að gefa…

Einn geisp fyrir afa!

Manni langar bara að leggjast hjá honum og kúra… fyrir utan flærnar og það

Voff voff, .. voff voff voff… grrr.. voff

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=0ABUb2YoRLs]

Við gætum alveg ímyndað okkur að það sé næs að vera hundur hérna. Það á þig enginn, þeir lifa með mönnunum í samfélaginu, snýkja mat, borða upp úr ruslinu og leika sér oft margir saman í einu og virðast mjög hamingjusamir.

Þarna sést herbergið sem við gistum í

Labb labb

Helga horfir á þennan texta…

Klettar og tré… ef þið skilduð ekki sjá það

Þetta er útsýnið af svölunum okkar

Önnur mynd af útsýninu af svölunum.. hér sést samt draslið

Inni í bænum

Svalirnar okkar

Tælandi stelling… ekki í Tælandi

En gerðust hræðilegir atburðir í Arambol! Helga var bitin herfilega af moskítóflugum. Hún gat meira og minna ekkert gert í 48 klukkutíma nema liggja og bíða eftir að bitin gréru Svo til að bæta svörtu ofan á svart fékk Addi svo 39°C hita og uppköst, niðurgang ofl djúsí stöff… En við erum bæði mjög hress núna!

Bátur

Djúpar pælingar yfir matnum

Belja á leið hjá

Pálmatré, runnar, klettar, steinar og sölubás. Borðbrún og sést smá í stól.

Einmanalegur… þjóninn þarna vinstramegin er frábær náungi.. talar samt mjög einkennilega…

Á leiðinni á netið.. líklega að setja inn bloggfærslu

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=pOgFipFggMQ]

Æsisaga Helgu: Nóttin eftirminnilega

Það er eins og pöddurnar hafi grafið sig undir húðina og séu nú að reyna að naga sig út í gegnum bitin. Helvítis moskítóbitin. Í hvert sinn sem ég beini huganum eitthvert annað, kalla pöddurnar á mig, allar í kór, undan skinninu. Þær eru frekar, lúmskar, sjálfselskar og reyna að hafa fulla stjórn á mér. Ég reyni að slaka á, hugleiða og lesa en ekkert gengur.

Það er ekki fyrr en ég byrja að væla í Adda að ég átta mig: Hann er verr staddur. Hann er kominn með 39° stiga hita. Sveittur og þrekaður reynir hann samt að hughreysta mig.

Shit, vatnið er eiginlega búið.

Pöddurnar taka sér hlé á meðan ég sinni sjúklingnum. Finn til allskonar pillur og hagræði koddum og svefnpokum. Þær bíða í ofvæni eftir mér. Ég fer inn á bað og nýt þess að skola fótleggina í köldu vatni. Ég leggst inn í tjaldið, vona það besta en meðvitundin finnur þær aftur. Þær byrja hægt að kítla og skríða. Þreytan er sterkari í þetta sinn og ég svíf á vit meðvitundarleysis.

Heyri hljóð á baðherberginu. Gæti þetta verið dýr sem hefur komist gegnum netið á glugganum? Heyri annað hljóð, hóst, hvað er þetta? Innbrotsþjófur? Sný mér að Adda til að vekja hann. Shit, hann er farinn, farinn inn á baðherbergi að æla.

Ó mæ fríking god. Ég stend upp og finn hann liggjandi á skítugu klósettinu, “þetta er allt í lagi” segir hann. Ég get ekkert gert nema þurrka á honum sveitt bakið með skítugum bol.

Klukkan er að verða hálf fimm um nótt. Við leggjumst aftur og ég bið pöddurnar að hafa sig hægar á meðan ég reyni að endurtaka það ástand sem ég var í rétt áðan. Nú er ég alveg að sofna. Að deyja úr þorsta en ég verð að sofna. Vatnið er búið. Sofnuð.

Ég vakna. Lít á gluggann, jess, það er orðið bjart.

Þori varla að líta á klukkuna, hún er 8. Jess, það ætti að vera opið einhverstaðar. Klæði mig og hleyp niður, kaupi vatn og banana og gef Adda. Hann er glaður og þakklátur, mælir sig, 37,5° – okkur er borgið.