Addi sá hinsvegar um að vakta kojuna neðan frá, því hann taldi sig nokkuð vissan um að einhver mundi stela bakpokunum okkar.

Við sofnuðum samt bæði að lokum við dýrðlegan “Chai! Chai! Chai!” og “Bani! Bani! Bani!” söng sölumannanna sem strunsuðu fram og aftur gangana af miklum metnaði.

Við vorum með klefafélagana Julian frá “Túlús” í Frakklandi og Rubens frá Goa. Heiðursmenn!

Þess má geta til gamans að lokum að þegar maður fer á klósettið í lestinni þá pissar og kúkar maður beint niður á lestarteinana. Indian style!

Þessi borg sefur aldrei. Bílar flauta alla nóttina, fólk þvælist um göturnar alla nóttina, vinnur alla nóttina. Það er allt troðfullt af fólki af öllum stéttum alla nóttina.

Rölt um bæinn

Spurning hverslu vel það sést á þessari mynd, en húsþakið og tréð eru gjörsamlega þakin af fuglum.

Allstaðar og á öllum tímum er heimilislaust fólk. Oft svaf fólkið bara á miðri gangstéttinni um miðjan dag. Klofandi yfir fólkið eru allt frá Sari-klæddum-glæsikonum og virðulegum viðskiptajöfrum til lítilla barna sem betla og sveittra unglingsstráka sem stara á okkur þegar við löbbum framhjá.

Athyglin er einmitt óþægilegasti hluturinn og það sem slær mann dálítið út af laginu. Maður sker sig rosalega mikið út úr. Oftast horfa allir á mann og það er sérstakt að vera allt í einu orðin í minnihluta í samfélaginu.

Til dæmis tókum við ekki margar myndir út á götu í Mumbai, því það er svo mikil fátækt að maður fær nettan bömmer yfir því að vera að taka mynd af því sem okkur finnst merkilegt. Hús að detta í sundur, haldin saman með spottum, klæðum og spítuafgöngum og furðulegustu farartæki sem maður getur ímyndað sér.

Við Gateway of India

Kröfuganga fyrir utan hótelið okkar:
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=5vNsmDREx8o]

Það koma upp miklar paranoju hugsanir upp hjá manni og ekki hjálpar til að þú labbar varla heilan meter án þess að vera spurður um “taxi for you?”, “please buy rice for my baby”, “baby needs food”, “hello sir, need taxi?” eða hvað sem þeim dettur í hug að bjóða manni til að ná af manni pening.

Eftir 4 daga af þessu menningarsjokki og geðveiki þá erum við ótrúlega glöð yfir því að vera að fara úr borginni.

Þessi var mjög ánægður með að við tækjum mynd af honum

Bókasafnið í Mumbai:
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=eKBwJhOvNPs]

Og svona er svo að keyra um í leigubíl í Mumbai – off season amk:
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=A3NltC-O6fQ]

Það er reyndar sterk myglu- og fúkkalykt þarna en það er hvort eð er alltstðar þannig í Mumbai – á öllum veitingastöðum, verslunum osfrv.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=PwvITyxQA14]

Þetta var frábært baðherbergi. Það lækkaði reyndar örlítið í áliti með tímanum eftir að við komumst að nokkrum staðreyndum:

1. Það var lítið maurabú inn á baðinu svo það var stöðug traffík af pinkulitlum kvikindum þar inni.
2. Það var krani fyrir heitt vatn, en það var samt ekkert heitt vatn, svo sturtan var mjög köld og því oftast bara hálf mínúta.
3. Það var viðbjóðsleg hland-kúka-skolp lykt inn á baði.
4. Þegar við förum í sturtu, þvoum okkur eða sturtum niður klósettinu, þá liggja pípulagnirnar bara beint úr veggnum og út á götuportið við hliðina á hótelinu. (Sem skýrir atriði númer 3.)

Addi með maur í smásjánni! – ótrúlegt hvað svona lítið dýr getur verið viðbjóðslegt í smásjá – stuttu seinna bilaði smásjáin og hún var sent með póstinum aftur til íslands

Moskítótjaldið okkar – sem flestir virðast hafa mikinn áhuga á

Vatnsauglýsing – btw. flöskuvatnið á Indlandi er verulega gott!

Sprengingar fyrir utan herbergið okkar

Pósthúsið í Mumbai var frábær staður. Þar leit allt út eins og maður hefði ímyndað sér að pósthús í bretlandi hefði litið út 1930. Þar að auki virtist allt einnig virka þannig. Það eru engar tölvur (frekar en annarstaðar), öll innréttingin er svona gömul tréinnrétting, maður sá þá bakvið afgreiðsluborðin innsigla umslög með því að bræða eitthvað gumms á þau og svo má ekki gleyma blessaðri myglu- og fúkkalyktinni

Pós(t)að við afgreiðsluborð fyrir bögglapóst – ef böggullinn er stærri en þetta gat, þarf að setja hann í gegnum rimmlana fyrir ofan út í horninu lengst til hægri – þar vantar rúðu í grindina… Indian style

Ef maður ætlar að senda pakka frá Indlandi þá er reglur um það að pakkinn verður að vera saumaður saman í efni og því eru kallar sem standa út á horni fyrir utan pósthúsið og bjóða upp á þá þjónustu. Þeir eru bara með tvinna og efnisafganga sem þeir beita af mikilli lægni og sauma saman hvað sem er eins og hendi sé veifað.

Verið að sauma út böggulinn okkar

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=zdA1wXRcBNo]

Addi kominn með eggið

Heimilisfang skrifað á böggulinn – vona svo að þetta komist til skila

Hér eru nokkrar myndir frá mismunandi veitingastöðum.

Hámað í sig á veitingastað með loftræstingu – Vegitarian masala

Fallega raðaðar servíettur á þessum stað

MUKHWAS – Maður fær þetta með reikningnum – Á að hjálp meltingunni og bæta andremmu

Við urðum glöð þegar við fundum “venjulegan mat” (McDonald’s)

Erfiðast er alltaf að reyna að komast að því hvað alltsaman er sem stendur á matseðlinum. Ef maður spyr þjóna, td. “what is this?” og bendir á eitthvað sem heitir kannski “Veg. Chowmen” á matseðlinum, þá skilja þeir oftast ekki og svara í staðinn “One Chowmen, sir?” – svo vindur misskilningurinn upp á sig

Indland er líklega draumaland grænmetisætunnar því stór hluti þjóðarinnar borðar ekki kjöt vegna trúar sinnar. Það er því rosalega mikið og gott úrval af mismunandi grænmetismat á boðstólnum.

Oftast þegar maður biður um reikninginn fær maður líka svona lítil lakkrísfræ í skál með tangstönglum. Þeir segja að þessi fræ hjálpi meltingunni.

Svo fundum við mcDonalds, sem var gaman…

Og við fundum líka Barista/Lavazza kaffihús, sem hetir “Escape to Italy” eða eitthvað álíka – það var í fyrsta skipti sem hægt var að fá almennilegan kaffibolla og líklega líka í síðasta skiptið í langan tíma og þá varð kaffifíkillinn í Adda glaður…

Það er stórskrítið að labba inn í teppalagða flugstöð með öryggisvörðum inn á hverju klósetti sem passa að maður þvo sér um hendurnar eftir að hafa migið og noti örugglega sápu og þurrki sér vel.

Annað sem er stórskrítið er að við að labba svo út úr flugstöðinni með umþb 300 leigubílstjóra beint fyrir utan, girtir af innan girðinga, eins og lömb í réttum, allir með sitthvort airport pickup skiltið öskrandi á mann hver yfir annan.

Eftir að hafa fundið mjög reiðan leigubílstjóra sem var með “Arnor Sigurdsson” á skilti þá komum við loksinns á “Hotel Highway Residency” – Þar voru nokkrir menn tilbúnir til að gera allt fyrir okkur – það var samt soldið skrítið að láta einhvern lítinn strák næstum bugast við að halda á báðum 13 Kg töskunum okkar fyrir okkur upp stiga og inn á herbergi…

Talandi um herbergið

Fallegar myndir

útsýnið

Okkur langar að lýsa því hvað það voru skítugir veggir, skítug loftræsting, skítug sturta beint fyrir ofan klósettið, rakt, heitt, myglað, skítugt osfrv, en myndirnar tala líklega sínu máli.

Svo er bara að skríða upp í moskítótjaldið okkar og reyna að ná smá svefni.