Konan heitir Þóra Guðmundsdóttir og heimasíðan hennar er mjög dramatísk með introi og öllu. Ég ætla samt að hjálpa ykkur og gefa ykkur beinan link á heimasíðuna hennar, án introsins: http://www.secretgarden.in/welcome.html

Spurning hvort maður hafi einhverntíma tækifæri á að fara þangað. Það væri gaman að hitta Íslending hérna. Þessi staður lítur allavega vel út.

Varkala er allt öðruvísi en aðrir staðir sem við höfum komið til á Indlandi. Svona týpískur sumarfrís-staður, sandur, sól og hvítt fólk í meirihluta…eitthvað sem við höfum ekki séð áður. Það voru nokkrar “vestrænar” fjölskyldur sem er líka mjög óalgeng sjón í þessu stóra landi. Þarna var fólk greynilega komið til þess að slaka á, fara í sólbað og spila skák.

Við gistum á litlu gistiheimili sem ber heitið Baby House sem rekið er af hinum hressa Sham. Hann skírði staðinn Baby House vegna þess að mamma hans hafði gefið honum jörðina og hún hét þessu skemmtilega nafni, Baby. Helga fór á viku yoga námskeið sem haldið var upp á þaki á gistiheimilinu. Það voru því miður engar myndi teknar af herlegheitunum.

Vinir okkar, Tom og Rachel (hver man ekki eftir þeim ), komu til Varkala stuttu seinna og við vorum nágrannar á gistiheimilinu.

Öldurnar við ströndina í Varkala eru víst sterkar og maður fann það um leið og maður steig í þær (nb. að sá sem skrifar hefur eingöngu farið á alvöru strönd 2-3 áður á ævinni og aldrei dýpra en að hnjám)  – Maður fór aðeins út í sjóinn og alltaf þegar maður hélt að allt væri í góðu, þá kom risa stór alda og grípur mann, fleygir manni upp í loftið og dregur mann svo eftir botninum – mjög hressandi

Þegar ég var kominn með leið á því að labba út í sjó, standa eins og kjáni, bíða eftir öldu og láta hana dúndra mér í botninn, þá kenndi hinn veraldrarvani Tom Noel mér Bodysurfing og svo seinna þegar sjórinn var mildari, Bodyboarding.

Body Surfing gengur út á að fara út í sjó í brjóstkassadýpt og bíða eftir stórri öldu – svo þegar hún kemur þá byrjar maður að synda skriðsund á fullu í átt að ströndinni – svo kippir aldan manni með þegar hún er að hvolfast yfir og þá er eins og maður fljúgi eða svífi ofan á öldunni, hátt fyrir ofan fólkið í kring um sig á smá ferð.

Þegar ég var nokkurnveginn búinn að ná Bodysurfing á hreint, þá stakk Tom upp á að við fengjum okkur Bodyboards á leigu, því að sjórinn væri hugsanlega ekki lífshættulegur þann dag. Bodyboarding gengur út á nákvæmlega það sama og Bodysurfing, nema að maður leggst á svona lítið ca 1m langt bretti og beitir svo svipaðri tækni við að bursla áfram þegar aldan kemur – En Hólí sjitt!! Það er alveg rosalegt dæmi. Það er erfiðra að hitta á öldurnar, en þegar maður nær þeim, þá dúndrast maður áfram á ógnarhraða og hendist áfram kannski 50m í hverri öldu. Flýtur áfram eins og fleytt kerling. Geðveikt. Verð að prófa þetta í nauthólsvík.

Maturinn í Varkala er ágætur. Það er mikið af sjávarréttum og maður getur oftast valið sér ferskan fisk, krabba, humar, rækjur eða smokkfisk fyrir utan veitingastaðina og þeir elda síðan það sem maður velur. Þar sem þetta er líka túristaparadís þá er auðvitað auðvelt að fá Espresso, hægt er að surfa á netinu á sumum kaffihúsana osfrv.

Bíður þolinmóð eftir lestinni

Bíður þolinmóður eftir lestinni í aðeins meira töff pósu en Helga

Varkala ströndin er gull falleg. Hún er þekkt fyrir það að þetta er eina klettabeltið í Kerala sem snýr út að arabíska hafinu.

Það hafði hrunið undan gangstéttinni 2 mánuðum áður í mikilli rigningu.

Yndislega hreina og sæta gistiheimilið okkar: Baby House.

Helga sópar og passar að herbergið haldist hreint.

Helga hlær af því að það er svo gaman að skoða bloggið okkar

Svona var eiginlega hver einasti morgun, borða morgunmat með Tom og Rachel

Hvítt te – besta te sem maður fær

Eðlan borðaði með okkur morgunmat – hún hafði samt ekki mikla list, vildi aðallega skoða blaðið.

Plataður út í lífshættulegt áhugamál: Bodyboarding

Sjórinn leit stilltur út þennan dag

Róa róa róa… aldan alveg að grípa

Og svo á þvílíkri siglingu í átt að ströndinni

Þetta eru kellingarnar sem sjá um að halda við ströndinni – tína upp rusl og raka sandinn.

Stórmeistararnir einbeita sér – Þjónarnir eru oft mjög spenntir fyrir því að fá að spila við mann skák. Í Varkala keppti Addi við tæplega 10 þjóna og vann alla nema einn. Þetta er sterkasti skákspilarinn, Zures (eða Sures), þeir tóku 3 leiki og Addi vann 2/3 – mikill sigur fyrir Ísland.

Þetta Monopoly fór í þvílíkt drama á tímabili þegar reglurnar urðu óskýrar, en endaði samt ágætlega

Helga og Rachel völdu sér þennan disk af tíkrisrækjum…nammnamm!

Kokkurinn í eldhúsinu, eitthvað að undirbúa. Spjótin fara ofaní gat á tandoori ofninum. Gatið er samsagt undir “vok-pönnunni”.

Við örkum af stað í smá búðarráb – markmiðið er að finna buxur, sólarvörn, klósettpappír og sitthvað fleira.

Það eru endalaust af svona búðum víðsvegar um Indland. Allar eins en engin eins.

Addi endaði á að láta Mr. Taylor sníða á sig tvær stuttar buxur, handvaldi efni í þær.

Indversku karlmennirnir hittast stundum á ströndinni, spjalla saman og góna á búbbur. Mjög pirrandi en Þykir samt mjög eðlilegt.

Amma store

Gullmoli úr matseðli – sá sem nær að þýða þetta fær verðlaun

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=4uDFHWjtk70]

Við lentum í smá rigningarsudda – ekkert alvarlegt, en alveg grenjandi

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=CZ1BQa7Poj0]

Eitt kvöldið fórum við á ótrúlega tónleika – hljómsveit frá Alleppey sem var að spila á veitingastaðnum Rose Garden. Þeim gekk mjög erfiðlega að stilla gítarinn eins og heyrist á þessu videoi og náðu ekki að fullkomna það því að í miðjum tónleikum ruddist löggulið á fullu inn á staðinn og handtók alla starfsmenn staðarins fyrir að selja áfengi án leyfis. Eftir stóðu allir matargestirnir og hljómsveitin og fylgdust með lögreglunni fara í gegnum alla pappíra og allt á staðnum. Þegar við fórum frá Varkala var managerinn á staðnum víst ennþá í fangelsi…

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=3fUF58QIpKI]

Þau byrjuðu í Delhi og hafa ferðast dálítið um norðurlandið og fóru svo niður með vesturströndinni til Mumbai og Goa.

Tom er endurskoðandi/bókari (accountant) og Rachel er tilvonandi heimavinnandi húsmóðir (með mikinn metnað í þeim efnum)

Við hittum þau nokkrum sinnum í Fort Cochin, borðuðum með þeim á veitingastöðum ofl og ákváðum í kjölfarið, eftir miklar ferðaskipuleggjendaviðræður, að taka eina 4 daga ferð með þeim til Munnar og Piraya. Innifalið í ferðinni var allur akstur á milli, stopp á ýmsum stöðum og gisting í 3 nætur.

Okkur var dröslað á fætur af Anesh, brjálaða sveitta bílstjóra kl 6:30 fyrsta morguninn og við héldum af stað.

Fyrsta stopp var til að skoða og baða fíla á þar til gerðum stað. Innfæddir hafa þjálfað og hugsað um fílana í margar kynslóðir.

Það var slatti af ferðamönnum nú strax þegar við komum á staðinn.

Fyrst þegar fílarnir komu arkandi þá sló hjartað í manni semi-ört. Jafnvel þessir litlu barnafílar virtust risastórir. Þeir stara í augun á manni og það er eitthvað innra með manni sem segir manni að þeir geri sér grein fyrir óréttlæti þrældómsins.

Tom óð af stað og byrjaði að baða fyrsta fílinn á fullu – Helga hafði gaman af þessu en Addi rétt þorði að pota í þann minnsta. Bakteríuparanoian, klígjukenndin og almenna hræðslan var of sterk.

Þegar stóru fílarnir með skögultennurnar komu arkandi þá þagnaði yfir mannfjöldanum og maður heyrði hjartsláttinn í fólkinu við hliðina. Þeir virtust samt vera vel þjálfaðir og maður passaði sig að vera í dálítilli fjarlægð frá þeim.

Við komum síðan við einhverstaðar…

Þegar við komum til Munnar var það mikil tilbreyting að finna ferskt loft og ekki nema ca. 20°C hita úti. Enginn raki í loftinu og maður fann fjallagustinn strjúkast um sig. Það var eitthvað við Munnar sem minnti mann mikið á ísland, ég veit ekki hvort það voru te-ekrurnar, fjallaloftið, bragðlausa kaffi-teið eða það að fara upp í rúm að krókna úr kulda, en eitthvað við aðstæðurnar vöktu með manni dálitla heimþrá.

Næsta dag fórum við og skoðuðum te-verksmiðju. Það var farið með okkur í gegnum allt ferlið við að búa til te og þó það hafi verið ágætlega athyglisvert í 2 mínútur þá var það dálítið eins og að vera í skólaferð í grunnskóla og það er ekki í uppáhaldi hjá öllum í hópnum (*Hóst*Adda*hóst)

Eftir þessar tvær frískandi nætur í Munnar og nokkrar lotur af Adda að rústa Tom í skák, héldum við af stað til Periyar. Periyar er svona “wildlife sanctuary” (sama hvað það er á ísl.) – staður með dýrum – Ferðin tók 3 klukkutíma og þegar við komum var komin grenjandi rigning. Planið fyrir eftirmiðdaginn átti að verða fílabaksferð og daginn eftir átti að vera ferð um Periyar með innfæddum leiðsögumanni að leita að tígrisdýrum, fílum, björnum og slöngum.

Því miður var veðrið ekki hliðhollt okkur og við þurftum að fresta bæði skógarferðinni og fílabaksferðinni vegna rigningar og drullu og við keyrðum því öll, síðasta daginn, af stað aftur og enduðum í bænum Alleppey þar sem leiðir fjórmenninganna skildu. Takk fyrir frábæra ferð Tom og Rachel.

Sorry, þetta eru svo margar myndir og tengingin er ekki góð núna, svo ég nenni ekki að setja eina og eina inn í einu…

Kvedja fra Indlandi

Loksins að bíða eftir rútu til Fort Kochi!

Geiturnar að jórtra á gangstéttarbrúninni…

Þetta er rosalega rólegur og fallegur bær og þó svo að hann sé klesstur uppvið stærra bæjarfélag nú á dögum líður manni samt eins og maður sé í smábæ. hér eru fallegar kirkjur og húsin eru með evrópskum blæ. Meira að segja eru gömlu kournar stundum í svona blóma sloppum eins og maður sér á spáni.

Atti á “Teapot”, mjög fallegt kaffihús með góðum mat og eðal-tei!

Rafvirkjarnir eru alveg jafn hæfileikaríkir hér í Fort Kochi…hahaha WTF

Addi á leiðinni í miðbæjinn, þarna er gömul kella í svona blómaslopp

Við fórum á Ítalskan veitingastað og Helga fékk alvöru bruchetta…hún var mjög hamingjusöm.

Á ströndinni við miðbæjinn eru bæjarbúar með svokölluð kínversk fiskinet. Engin smá smíði, það er greinilega nóg af fiski því þeir láta þetta bara síga, fiskarnir synda inn í netið og svo er bara að hífa þetta upp!

það er mjög greinilegt að Helga er dugleg með sólarvörnina…ennþá soldið hvít!

Addi að vinna að nýrri pósu!

Hér er annað útibú Café coffee day, sem er aðal uppspretta espresso fyrir Addalinginn. Húsið er byggt utanum þetta tré sem kemur svo út úr þakinu eins og ekkert sé sjálfsagðara. Þeir eru sniðugir Indverjarnir.

Við náðum að fara í eina bátsferð (sérblogg seinna) og svo var Helga orðin veik, frekar leiðinlegt. Hún var með hita og kvef í nokkra daga og svo fengum við laugardag og sunnudag til þess að rölta um bæjinn. Við vorum búin að ákveða að fara á ferðskrifstofu á mánudeginum og fara í einhverja skemmtilega fíla eða safaríferð. Svo kom mánudagurinn og þá var Addi komin með hita….þetta er nú meira ruglið!! Hver ber ábyrgð á þessu öllu saman!!

Fortið (virkið) í Fort Kochi…það er löngu búið að sprengja það í tætlur í áranna árásum. Það sem eftir er hefur sigið í sandinn með árunum…þessar rústir voru grafnar upp, steypt í kringum þær og svo var byggt safn yfir þær. Interesting!

Þetta er aðeins minna athyglisvert, en samt flott nafn á húsi…Thakur House!

ótrúlega krúttlegt hús og sofandi köttur…

Kaffihúsið var ekki með vínveitingaleyfi en það var ekkert mál að fá bjór í dulargerfi…

Þetta er greinileg ekki te sem Helga þambar!

Vonandi verður Addi orðin góður von bráðar og þá klárum við Fort Cochin, við eigum enn eftir að sjá kryddmarkaðinn og einhverjar kirkjur! Koss og knúsar….